«

»

Hier ben ik weer…

Inmiddels is het alweer een tijdje geleden dat ik een nieuwe bericht hebt geupload op deze website, ben wel wat actiever geweest op Pinterest en Instagram.
Maar dat is eenvoudiger dan even een blogbericht in mekaar fratsen. Ik heb namelijk nog zoveel ideeën in mijn hoofd wat is met Cheetahtravel wil gaan doen, en wat ik wil delen met jullie. Maar er is een maar….
Ik kwam er gewoon niet aan toe omdat er dingen waren die ik eerst moest afronden en omdat de tijd wel erg snel gaat. Soms wou ik dat er meer uren in een dag zaten omdat ik gewoon te veel wil doen in zo’n korte dag. Misschien wel herkenbaar voor sommige mensen, ben gewoon altijd bezig met dingen en kan me uren vermaken in de natuur buiten, of met me hobby foto’s bewerken of.. er is nog zoveel meer wat ik leuk vindt.

Hahaha dat klinkt heel druk.. maar dat ben ik niet altijd hoor. Ik heb afgelopen 2 jaar dan wel nauwelijks nog wat op deze website geplaatst maar ik had gewoon belangrijkere prioriteiten.
En ik dacht ik wil jullie laten weten wat voor bezigheden ik heb gehad, maar ja waar plaats ik dat? Dus daarom heb ik een nieuwe pagina aangemaakt.. De blogpagina!
Hoop dat jullie met veel plezier terug komen om mijn blogs te lezen :)

Ik zal proberen kort uit te leggen en zal niet te veel in details treden. Mocht je nog vragen hebben dan mag je me gerust nog een berichtje sturen via de contactpagina.

Sinds zomer 2014 is mijn leven op zijn kop komen te staan. Mijn vader werd via de dokter doorgestuurd naar het ziekenhuis waar hij een zware operatie heeft overleefd.
Na een paar weken ziekenhuis werd hij opgenomen in een zorghuis, omdat 24 uur per dag thuis verzorgen niet mogelijk was. Helaas ging het niet beter met hem en is hij na kort ziekbed eind 2014 overleden :(
En dat ging mij niet in koude kleren zitten!! Mijn vader was een groot gemis (en nog steeds) voor ons in het gezin en alle dierbaren om hem heen.
Na zijn overlijden viel mijn moeder in een zwart gat, heb haar veel bijgestaan met alle moeilijke dingen die op haar pad kwamen zoals verhuizen etc.

Februari 2015 heb ik via Social Media  (de welbekende Facebook) gebruikt om mijn biologische vader op te sporen. Want na het overlijden van mijn vader
(ik ben geadopteerd, als baby van 3 maanden bij mijn adoptieouders terecht gekomen, die voor mij dus mijn ouders zijn en altijd zullen blijven.) had ik zoiets van.. straks weet hij niet van mijn bestaan af die man moet toch weten wie ik ben? Mijn biologische moeder had ik jaren terug al met behulp van Fiom (een bureau dat helpt bij de zoektocht naar de biologische ouders van geadopteerden) opgespoord, er is brievencontact geweest dat 3 jaar heeft geduurd. Waardoor ik nog niet inhoudelijk veel vragen beantwoord heb gekregen ook niet de vraag “wie is mijn biologische vader?” In het dossier was ook daar niets over te vinden.. Het programma Spoorloos liet na 3 jaar ook niets van zich horen. Waardeloos programma ze doen er wel wat aan maar tot nu toe wisten ze nog niets.. Nou na een telefoontje van hun viel mij dat in het verkeerde keelgat en heb mijn oproep op Facebook gezet omdat ik heel graag hulp wou en graag wou weten hoe het allemaal is gegaan vroeger en wie mijn Biologische vader was.
Nou daar zijn veel reactie’s opgekomen, binnen 2 weken wist ik wie hij was en had ik hem aan de telefoon. Niet kort daarop heb ik hem ontmoet in zijn eigen café ergens op de Veluwe.
Hij wist van mijn bestaan pas nadat ik al was afgestaan.. en hij heeft al die jaren gedacht dat ik een zoon van hem was. Bizar toch??!! Het is gebleven bij een eenmalige ontmoeting.

Vindt het nog steeds bijzonder dat Social Media zoveel kracht heeft gehad, gewoon de normale mens, jij en ik, je buren wie dan ook die moeite hebben genomen om mijn bericht te delen.
En zo is mijn bericht bij mensen terecht gekomen die precies wisten hoe het allemaal gegaan is en mij zo op weg hebben geholpen met mijn zoektocht.
Het heeft mij enorm veel rust gebracht.. de onrust die ik toch altijd als geadopteerde bij mij droeg was eindelijk verleden tijd! Natuurlijk is er ook onbegrip geweest van buitenstaanders, maar dat blijf je toch altijd houden. Dat zijn mensen die zich niet in jouw situatie kunnen verplaatsen. Grotendeels allemaal hele lieve reacties gekregen. Door mijn oproep heb ik sinds April 2015 een nieuwe Oom en Tante erbij en daar ben ik onwijs blij mee! Was ik niet zo doortastend geweest was het misschien heel anders gelopen. Gelukkig bestaat het woord opgeven niet in mijn leven, want als ik iets wil dan geef ik niet snel de moed op.

Ik heb in 2015 veel leuke musea’s bezocht (met mijn museumkaart zie ook eens deze link) en heb echt hele leuke dagjes uit beleefd. Hoorde ook deels bij mijn verwerking van alles wat er gebeurd was. En ik heb het enorm naar mijn zin gehad.. Wat voor uitjes ik heb gehad? Dat deel ik misschien de volgende keer met jullie!

We maken nu een sprongetje naar eind 2015.. toen raakte ik voor de 4e keer zwanger. HOERA! Maar tegelijkertijd een doodenge en ook stressvolle periode.
Wat wil je ook na 3 voorafgaande miskramen, een onderwerp waar je maar weinig over hoort of kan leest. Mijn leven draaide in die periode dus ook om
“Hoe blijf ik wel zwanger?” en “Wat kan ik er misschien zelf aan doen dat het de volgende keer wel goed gaat?”
Gelukkig verliep deze zwangerschap erg goed en ik voelde me erg goed. Ik had een leuke job en voelde me heerlijk. Halverwege de zwangerschap zijn we verhuisd naar een andere woonplaats in een prachtige omgeving. Een nieuwe frisse start en afgelopen zomer 2016 is onze zoon geboren. De bevalling liep niet zoals gepland.. maar wanneer nou wel?
Goed daar zijn we inmiddels ook overheen, want je krijgt er zoveel moois voor terug. En inmiddels is het  februari 2017 en onze zoon is gezond, eet goed, groeit goed en is al ruim een half jaar jong. We genieten enorm van hem! Het is dan echt wel cliché maar het is ook zo, ze worden echt snel groot en de tijd vliegt echt! Verder geniet ik enorm van het moederschap en ga elke dag wandelen. Samen met de honden in het bos, mits het weer buiten het toelaat. Heb nieuwe leuke mamma vrienden leren kennen.. en verder vermaak ik me ook nog steeds goed alleen en nu dan samen met ons zoontje.

Zo het was even terug in het verleden graven voor mij.. maar nu zijn jullie weer op de hoogte van de status van de Mevrouw achter Cheetahtravel :) 😛
Ik ben misschien toch wat inhoudelijker geweest dan de bedoeling was, maar ja, zo begrijp je misschien beter waarom het mij niet gelukt is om vaker hier aanwezig te zijn.

Het leven gaat nou eenmaal niet over rozen.. en het is niet zo gemakkelijk als sommigen doen overkomen naar de buitenwereld via Social Media.
Om wat te bereiken ga je meestal eerst door een diep dal voor je je doel (en) bereikt. Want ook dat hoort bij het leven….

Tot de volgende keer…
Ariënne

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.

Je mag deze HTML-tags en attributen gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Content Protected Using Blog Protector By: PcDrome.